اولا که مستند کردن خوبه که رعایت بشه"کی گفته این خصوصیات رو راجع به بهداشت روان"نظر شخصیه؟
نقد:شخص سالم باید بخود احترام بگذارد؟از جهاتی بله از جهاتی نه.شخص سالم باید از آن جهت که مخلوق است به خود احترام بگذارد. و از آن جهت که نعمات خدا رو شاکر نمیتواند باشد باید دایما خود را ملامت کند.
شخص سالم همیشه در خوف و رجاست.از آنجهت خود و دیگران را دوست دارد که همه عالم ازاوست. ولی مثل اینکه حب نفس چیز مفیدی نیست(از صاحب نظران بهتره سوال بشه)
شخص سالم برای دیگران احترام قایل باشد؟ از جهاتی بله و از جهاتی خیر.
شخص سالم از آنجهت که همه از او بهتر هستند در مقام عبودیت و همه از مخلوق او هستند تا آنجا که مخلوقند آنها را دوست دارد و اگر زمانی کسی به عنوان دشمن خدا ارزیابی شد شخص سالم او را دوست ندارد و از او متنفر است(اصل برائت از مشرکین)
شخص سالم عین خیالش نیست که اجتماع او را بپسندد یا نبپسندد.در واقع فرد سالم در اجتماع هست ولی برای اجتماع نیست. و او نیز بنا به وظیفه اش بعضی وقتا موافقه با جامعه و بعضی وقتا نیست.
اگر فردی احساس کرد تنهاست به یک حقیقت شیرین دست یافته و زمینه ی رشد خودش رو به تنها یاورش فراهم کرده.همه ی ما تنها هستیم.چه بفهمیم چه نه.و تنها هم برانگیخته میشیم چه بخواهیم چه نه.
اما فرد سالم دوستی میکند برای رضای خدا و دشمنی میکند برای او.درواقع باز هم دوستی هدف نیست.
چند خط آخر تکرار چند خط اول است
خط آخر:احساس تعلق به یک حقیقت برتر حضرت باری و توجه به او و توکل و احترام به هر چه او آفریده و شرمندگی از خوبی های اون حضرت و نگرانی از جنایت های شخصی باعث میشود هر چه بیشتر دنیا با ما سازگار تر شود"کوچیکترین فایده اش"
هر چه گفتم از شنیده ها بود خدا توفیق یقین و باور بده.