اين اصل ازاصول اساسي بهداشت رواني است.يعني شخص به خوداحترام بگذاردوخودرا دوست داشته باشد ونيز براي شخصيت ديگران احترام قائل باشد.فردسالم احساس مي كند كه اجتماع اورا مي پسندد واو نيز به نظر موافق به آنها نگاه مي كند وبراي خود احترام قائل است.برعكس كسي كه اين نگاه رانداردُُمعمولا بدبين است وگاهي تاحد تنفر از خويشتن نيز ميرسد.چنين فردي براي خود ارزشي قائل نمي باشدوهميشه احساس ميكند كه تنهاست وهيچ دوست واقعي نداردوبه هيچ كس نيز اعتماد ندارد.افراد داراي سلامت رواني احساس خوبي نسبت به ديگران دارند ومي كوشند تا ديگران رادوست بدارند وبه آنها اعتماد كنند.چنين افرادي مي توانند باديگران روابط گرمي داشته باشند واين روابط را ادامه بدهند.به علائق ديگران توجه مي كنندواحترام ميگذارند.آنها به خود اجازه نمي دهند كه ازسوي ديگران مورد حمله وفشار قرار كيرند ونيز سعي نمي كنند كه برديگران تسلط يابند.آنها با احساس يكي بودن با جامعه نسبت به ديگران احساس مسئوليت مي كنند.احساس تعلق داشتن به خود وديگران-تقويت وتوجه وتفكر به نقاط مثبت فردي-احساس ايمني واحترام به خود باعث پيشرفت هرچه بيشتروسازگاري موثر فرد مي شود.