گفتمش:عالی است

                                 مثل حال گل!

حال گل در چنگ چنگیز مغول!

*قیصر امین پور.

چشم ما را از سنگ وخاک بگیر وبه جمال صاحبخانه روشن کن.

ای خدای لبیک!

نیاید آن روزی که ما تورا بخوانیم وپاسخی نشنویم.رو به سوی تو آریم وروی باز تورا نبینیم.

ای خدای حج!

آنکه از محضر کریم تو دست خالی بازگردد،دچار غبنی عظیم شده است.مارا مستحق ملامت ملائکه مساز.

پ ن:یک ماه به رفتن مانده.مبهوتم.............کسی نیست به من بگوید قبل آن دیدار عظیم، چه باید کرد؟؟؟؟

یاحق.

من که تو کف ذهن باز وفکر روشن این پیرمرد موندم.انگار وقتی کاری از دست دولت ومجلس وغیره وغیره بر نمیاد خود مردم باید یه کاری واسه رفع مشکلات جوونا بکنن.

خدا رحمتش کنه که با این کارش هم چندتا جوون رو سرو سامون داد وهم یه راه خوشگل واسه ثواب کردن نشون خیلی ها داد.

یا حق.

در حالی که حدود ۲ ماه دیگه عروسیمونه وداریم دنبال خونه میگردیم،یهو نتایج آزمون سردفتری که شوشو توش شرکت کرده بود میرسه.آزمونی که شوشو هر چهار تا اولویت مکانی رو استان تهران انتخاب کرده بود وحالا اسمش دزفول در اومده.فک کن!!!!!!!!!!!!!!!

تهران کجا،دزفول کجا؟؟؟؟؟؟؟؟با اینکه اعتراض کردیم،اما به نظر نمیرسه که ترتیب اثری داده بشه.حالا ما موندیم سر یه دوراهی وحشتناک که بین زندگی تو غربت واینده خوب،و زندگی تو همین تهران وبی خیال سر دفتر شدن چه انتخابی بکنیم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

برامون خیلی دعا کنید.اوضاع غریبی شده.

یاحق.

وبلاگ ماه ناتمام

وبلاگ دنیای راه راه

وبلاگ زیرزمین هفتم

وبلاگ یه قطره اشک

وبلاگ مرفه بادرد

تقویم تاریخ:یک سال پیش در چنین روزی،روانشناسی به نام پریزاد، در کسوت یک گارسون در رستوران بلاگفا  ،یک بشقاب روانشناسی با سس سیاست را سرو نمود.

نوش جان

برنامه سینمای پریزاد وشوشو:در جستجوی سقفی برای دو نفر.

از دوره نوجوانی،کتاب های مردی محسورم کرد که انگار به زبان دیگری سخن میگفت.مردی که چند سالی بیشتر از شهادتش نمی گذشت.از همان زمان شروع به خواندن کتاب های پر مغزش کردم.قلم زیبایش شیفته ام کرده بود.افق های دیدش روحم را وسیع کرده بود واندیشه های سیاسی نابش درست را از نادرست نشانم میداد واو کسی نبود جز سید مرتضی آوینی.مردی که اگر نوشته هایش نبود شاید مسیر نوجوانی من به راه دیگری میرفت....

امروز در پانزدهمین سالگرد شهادتش،شما را به چشیدن قطراتی از دریای زلال اندیشه هایش دعوت میکنم.

*حلقوم ها را می توان برید اما فریادها را هرگز،فریادی که از حلقوم بریده بر می آید جاودانه می ماند.

*ایمان،بهشت گمشده وجود است.

*محکمه خون شهدا محکمه عدلی است که ما را درآن به محاکمه می کشند.

*قسمت حزب الله از تمدن شهرنشینان،غربت ومظلومیت است.

*فرهنگ غرب یعنی فرهنگ غربت انسان از حقیقت.

*ولایت فقیه فی نفسه نظام حکومتی خاصی را ایجاب می کند که هرچند بتواند بعضی از نهادهای نظام های دموکراتیک را بپذیرد،اما در کلیت خویش با آنها مغایراست والبته از آن جاکه در نظر آقایان روشنفکرهرچه غیر نظام(دموکراسی)وجود دارد مصداق استبداد است،پس ولایت فقیه نیز نمی تواند خود را از این حکم کلی برهاند،حال آنکه نظام حاکم بر کشور ما جمهوری اسلامی است.یعنی حکومتی اسلامی که برای استقرار خویش از نهادهای حکومتی پارلمانی(جمهوری)تا آن جا که منافی اسلام نباشد،سود جسته است.

*روشنفکران ما دل به خیالی واهی سپرده اند وخودساخته را می پرستند.آنها اگر با ذات تمدن غرب،شهودی بی واسطه پیداکنند وماهیت آن را بی پرده ببینند،خواهند دید که این بهشت جز سرابی موهوم هیچ نیست.

*شهدا همه اصحاب آخرالزمانی سیدالشهدا هستند،وپیام آنهاعشق واطاعت است و وفاداری.

*شهدا واسطه پیوندآسمان وزمین هستند،وجز از طریق آنان راهی برای جلب عنایت خاصه حضرت حق وجود ندارد.

*هر انسانی را لیله القدری هست که در آن ناگزیر از انتخاب میشود.

*رنج،آوردگاهی است که جوهر وجود انسان رااز غیر او جدا میکند.

*پندار ما این است که ما مانده ایم وشهدا رفته اند.اما حقیقت آنست که زمان،ما رابا خود برده است وشهدا مانده اند.

*زمین مهبط است نه خانه وصل.در این جا نور از نار میزاید وبقا در فناست وقرار در بی قراری.زمین معبر است و نه مقر.

*آرمانخواهی انسان مستلزم صبر بر رنج هاست.÷س برادر خوبم،برای جانبازی در راه آرمان ها یادبگیر که دراین سیاره رنج صبورترین انسان ها باشی.

یاحق.  

خوندن کتاب هزار خورشید تابان رو تازه تموم کردم.کتاب خوبی که خالد حسینی نویسنده بادبادک باز نوشته.کتاب داستان زندگی ورنج های دو زن افغانه.وقتی کتاب رو تموم کردم ذهنم خیلی مشغول شده بود.به این فکر میکردم که اگه من هم تو افغانستان به دنیا اومده بودم واین همه زجر میکشیدم،یا اینکه یک زن فلسطینی بودم وتمام عمرم واسه گرفتن حقم،واسه پس گرفتن وطنم می جنگیدم چی؟اصلا اگه تو ترکیه یا فرانسه متولد شده بودم وباید بین انتخاب حجاب ودرس خوندن یکی رو انتخاب میکردم،یا بدتر ازاون، اگه تو یه کشور غیر مسلمون دنیا اومده بودم وتمام عمرم اسم حسین (ع) وفاطمه(س) به گوشم نخورده بود،چی؟اگه تمام عمرم واسه مظلومیت اهل بیت گریه نکرده بودم چی؟

وای .....تصورش هم دیوونم میکنه.وقتی که یادم میافته که خدا از بین شش میلیارد آدم به چند صد میلیونشون این توفیقو داده که شیعه باشن.این توفیقو داده که حسین حسین بگن واین توفیقو به من بی لیاقت هم داده که جزو شیعه ها باشم اشک بی اختیار رو گونه هام جاری میشه.خدایا شکرت