قبل ترها، وقتي كه نگراني ها وحساسيت هاي مادرم را مي ديدم، به نظرم بعضي هايشان زيادي و بيجا مي آمد.يك بار اعتراض كردم.مادرم گفت: تا مادر نشوي، نمي فهمي...
و من، اين روزها كه تكان هاي دختركم را حس ميكنم، روز به روز بيشتر قدر مادرم را مي دانم. و ايمان مي آورم كه مادري كردن، از همان روز اول بارداري تا اخر عمر، ايثار است وبس...
مادر مهربانم، روزت مبارك.
پ ن :روز مادر برهمه مادرهاي قديم وجديد، مبارك.
طبق روال هرساله، با تاخير 
چندخطي درباره فيلم هاي جشنواره فجر امسال که توفیق دیده شدن توسط من را داشتندمینویسم:
1-قلاده هاي طلا: به اين فيلم لقب سياسي ترين فيلم سينماي ايران را داده اند.اما نبايد گمان كرد كه لحن اين فيلم به سود گروه يا افراد خاصي جانبدارانه است.فيلم در بستر يک ماجراي جاسوسي، اطلاعاتي به حوادث دوران انتخابات 88 از ايام تبليغات تا آشوب ها مي پردازد.وبه تك تك اتفاقات مهم آن روزها حتي شده گذرا اشاره ميكند.اما دريغ كه ادم هايي كه فقط به جرم داشتن ظاهر مذهبي وبسيجي در ايام اشوب ها كشته شدند نه جايي در صداوسيماي جناب ضرغامي داشتند ونه حتي در قلاده هاي طلاي ابوالقاسم طالبي.اما همين كه فردي در اين روزگار به خودش جرات ساخت چنين فيلمي داد قابل تحسين است واحترام.
2-تهران 1500:پديده سال انيميشن ايران.البته موضوع فيلم كاملا تكراري ونخ نماست.اما انقدر زيبا وخلاقانه ساخته شده كه ديدنش روي پرده سينما جدا لذت بخش بود.
-بوسيدن روي ماه:زيبا، لطيف وتاثيرگذار.
4-ضدگلوله:فيلمي در ژانر دفاع مقدس.داستان ادم هايي كه هيچ غرابتي با جبهه ندارند اما اتفاق ان ها را به ان جا مي كشاندو خدا اگر نخواهد ادمي ضد گلوله ميشود.فيلمي كه از ديدنش لذت خواهيد برد.
5-بي خود وبي جهت:هيچ عنواني جز همين نام، برازنده اين فيلم نبود.فيلمي ديگر از ذهن...عبدالرضا كاهاني.و اگر نبود طنازي هاي شخصيت رضا عطاران، تماشاچي از حجم بالاي اين همه دعوا وجيغ وداد سرگيجه ميگرفت.
6-پل چوبي:پر ستاره ترين فيلم جشنواره امسال...و ديگر هيچ.
7-زندگي خصوصي: فيلمي كه ديدن آن با خانواده توصيه نمي شود!
8-درانتظار معجزه:اگر بتوانيد دو سوم اول فيلم كه شديدا غير جذاب ودافعه برانگيز است را تحمل كنيد وسالن را ترك نكنيد،در 10 دقيقه پاياني فيلم، صحنه هايي كمي بهتر خواهيد ديد.والبته من تضمين نمي كنم كه بعد از بيرون آمدن از سالن اين سوال را از خود نپرسيد كه واقعا اين فيلم ساخته رسول صدرعاملي بود؟
9-يه عاشقانه ساده:فيلمي كه تنها نقطه قوتش طراحي صحنه ولباس آن است تا باورتان بشود مهناز افشار ومهراوه شريفي نيا دختركاني رروستايي اند.و ديگر هيچ.
10-من وزيبا:تله فيلمي كه اشتباها وارد بخش مسابقه شده بود.
11-شيرين قناري ميشود:سخيف ترين فيلمي كه دراين مدت ديدم.ماجراي دختري دبيرستاني كه عاشق تيم استقلال است وبا زني بدكاره اشنا ميشود كه اوهم چنين عشقي به استقلال دارد.كل فيلم به تلاش هاي اين دو براي رفتن به استاديوم وشرح هرزگي هاي اين خانم وهمسرش مي پردازد...
تا درودي ديگر،بدرود...
به واپسين بدرود،
چه بيقرار و چه بيتاب،
گفتمت كه:
- كجا؟!
جواب دادي:
- خواهر! چه جاي اين سخن است؟!
من و تو، هر دو به يك سنگريم و در يك راه!
تو دخت فاطمهاي! باز همتي! زينب!
كه خصم سخت دلير است و بي¬امان با ما!
چون من فتادم، برخيز و بي¬امان برخيز!
مباد آنكه ز پيكار خصم خسته شوي!
???
به ناله گفتمت:
- آخر چسان؟!
چگونه؟!
كجا؟!
شرار صاعقه بر خرمنم، چنان بي¬رحم
كه ذره ذرهي من، آتش است و خاكستر!
كجا توانم من؟!
نه! نه!
نميتوانم من!
???
تو دست بر دل خواهر نهادي و گفتي:
صبور باش! كه اين راه، بس گران راهي است!
عنان مگير!
مزن دم كه:
وقت ميگذرد!
مرا به صبر جميل خدا سپردي و ...
رفتي...
???
چو رفتي از بر من،
من ز پاي افتادم!
ولي تپيد دلم:
«هان! مباد خسته شوي!
تو با امام به يك سنگري و در يك راه!»
همه كشاكش دل بود و خستگي... ناگه!
خبر رسيد، بياييد:
ذوالجناح آمد!!
چه گويمت كه:
چه شد! من دگر نميدانم!
???
چو ذوالجناح تو برگشت،
من بلند شدم، كه:
كار بايد كرد!
???
در آن زمانهي بيرحم و بيپناهيها
هراس غارت و آتش گرفته راه نفس!
چنان نهيب زدم من كه آسمان لرزيد:
- كجاست سجادم؟!
هلا گروه يتيمان و جمع بيوهزنان!
چه جاي بيم و هراس است؟!
هان خدا با ماست!
از اين سياهي و جهل و ستم، چرا ترسيم؟
هنوز شعلهاي از خيمهي حسين برجاست!
???
من ايستاده، كه اينجا، نه جاي تسليم است!
مگر نه در رگ ما، خون مصطفي جاري است؟!
مگر معلم صبرم علي و زهرا نيست؟!
من ايستاده كه اينجا، نه جاي تسليم است!
???
هميشه هر دل پاكي كه ميتپد، با ماست!
چه جاي ترس كه ما بر حقيم و حق با ماست!
خدا و آيت قرآن،
ورق،
ورق، با ماست!
???
چه جاي گريه؟! نميگريم و شكيبايم!
فرات، اگر همه اشگ است،
اشگ زينب نيست!
.........
.........
من و رباب صبوريم!
و آب،
ميگريد!
???
تو را به دشت و بيابان سپردم و رفتم...!
كجا؟!
به كوفه!
به شام!
چگونه رفتم و باز آمدم؟!
نمي¬گويم!
تو خود حديث مفصل بخوان!
از اين مجمل!
گذشت،
آنچه
گذشت...!
???
به بزم وحشت ابن زياد!
و بزم يزيد!
نه خسته از زنجير!
نه بيمي از تحقير!
من ايستاده كه اينجا، نه جاي تسليم است!
نهيب من، همه بگسست تار و پود حريف!
فتاد تيشه ز دستي كه:
زد به ريشهي ما!
ز ايستادن من، رنگ باخت زنجيرم!
فتاد روبهك از پا، چو ديد من شيرم!
سپر فكند به پيش زبان شمشيرم!
عصا به دست شده دشمنت ز هيبت من!
گرفت از لب تو،
انتقام، جرأت من!
ز دست ميشدم از درد و تو،
دلم دادي:
«صبور باش! بگو! جان من! فداي لبت!
بگو! اي منادي توحيد!
بگو! اي صداي آزادي!»
???
مباد آنكه نشينم ز پاي، تا هستم
چه جاي ذلت و تسليم؟!
هنوز بر سر پيمانم و نميگيريم!
فرات اگر همه اشگ است،
اشگ زينب نيست!
من و رباب صبوريم و
آب ميگريد.
اگرچه ناله و شيون به آسمان رفته
صداي نالهي من نيست!
من نمينالم!
صداي خون شهيد است و قبر ميگريد!
نواي سنگ صبور است و صبر ميگريد!
???
جدال كفر و ستيز ستمگران، با خلق
هميشه بوده و
هست و
هميشه خواهد بود!
مباد آنكه:
به عذري ز كار وامانيم!
مباد آنكه:
عزاداري شهيدان را، جهاد پنداريم!
چه جاي گريه؟!
كه جاي قيام با شمشير!
چه جاي ناله؟!
كه جاي نهيب و نعرهي شير!
???
تو را به دشت و بيابان سپردم و رفتم:
نه دفن نعش عزيزان و
نه عزاداري!
به خويش گفتم:
- آري! جهاد بايد كرد!
جهاد!
جهاد با زر و تزوير و زور!
جهاد با همه دد سيرتان ضدّ بشر!
???
جهاد با زر و زور نهفته در تزوير!
نبرد شرك و نفاق نهفته در توحيد!
نبرد با همه طاغوتيان پر نيرنگ!
به نيزهشان، قرآن!
شعارشان، تكبير!
نبرد با فرعون!
در رداي پيغمبر!
به سنگر محراب!
به مسند منبر!
در اين مبارزهي بيامان و جاويدان،
هر آن كجا كه تو هستي،
زمين كرب و بلاست!
همه زمانهي تاريخ، روز عاشوراست!
هلا مسلمانان! به هوش بايد بود!
كه در هميشهي تاريخ زندگانيمان،
هميشه جبههي تزوير و زور و زر برپاست!
هميشه آل علي در نبرد با اينهاست!
هميشه و همه جا كربلا و عاشوراست!
به ياد دار كه گفتم: حسين!
حسين من!
حسين تو!
حسين ما تنهاست!
تو خويش را درياب!
در اين نبرد، نبرد يزيديان و حسين!
از اين دو صف: صف سفيانيان و آل علي (ع)
تو در كدام صفي؟!
جايگاه تو، به كجاست؟!
در اين مبارزهي بيامان و جاويدان
من ايستاده و توحيديان، صف اندر صف!
چه جاي ترس كه ما بر حقيم و حق با ماست!
خدا و آيت قرآن،
ورق،
ورق
با ماست!
*سيد يحيي يثربي
پرسید از قبیله که این سرزمین کجاست؟
گفتند: قاضریه و گفتند: نینواست
دستی کشید بر سر و بر یال ذوالجناح
آهسته زیر لب به خودش گفت: کربلاست!
توفان وزید از وسط دشت، ناگهان
افتاد پرده دید سرش روی نیزههاست
زخمیتر از مسیح در آن روشنان خون
روی صلیب دید سر از پیکرش جداست
توفان وزید، قافله را برد با خودش
شمشیر بود و حنجره و... دید در مناست
باران تیر بود که میآمد از کمان
بر دوش باد دید که پیراهنش رهاست
افتاد پرده... دید به تاراج آمدهست
مردی که فکر غارت انگشتر و عباست
.........
برگشت اسب از لب گودال قتلگاه
افتاد پرده دید... که در آسمان عزاست
*مریم سقلاطونی*
اى که خم شد ز غمِ مرگِ برادر کمرت داغِ دامادِ رشیدت زده بر دل شررت
کشته گشتند جوانان عزیزت به برت اى شهیدى که لبِ تشنه بریدند سرت
لاله سان سوخت ز داغِ علی اکبر جگرت
تا کشیدى ز غم و درد به سر ، ساغر را خوشدل از خویش نمودى به جهان داور را
گو تو اى بادِ صبا ، آن شهِ بی یاور را تشنه لب هیچ مسلمان نکُشد کافر را
تو چه کردى که لبِ تشنه بریدند سرت ؟
در شبِ قتلِ تو هر کس که ز تو عهد گسیخت صرصرآسا ز برت جانب دوزخ بگریخت
خاکِ خذلان به سرِ خویش به زارى مى بیخت بر لبِ خشکِ تو آبی پسرِ سعد نریخت
با وجودى که بود ساقیِ کوثر پدرت
ای به خورشیدِ رخت خلقِ جهان چون حربا وى گلِ باغِ نبى ، خامسِ بر آلِ عبا
مادرت فاطمه کو تا نگرد بر غربا ؟ خبرِ قتلِ حسین را ببر اى بادِ صبا
به سرِ تربت زهرا ، اگر افتد گذرت
عرضه کن: صرصرِ کین سوخت ز تو یک گلزار گشت در کرببلا نوگلِ گلزارِ تو خوار
روزِ زینب بنگر ، گشته ز غم چون شبِ تار بگو اى بانویِ جنت ، سرى از غرفه بر آر
غرقه در لجه یِ خون بین رخِ شمس و قمرت
به صفِ کرببلا کن نظر از رویِ صواب بر لبِ آب نگر تشنه ، همه پیر و شباب
دلِ «ناهیدى» ازین غصه و غم گشته کباب بنمائى همه از چشمه یِ کوثر سیراب
دخترانت همه بی معجر و بی سر پسرت
*ملامحمدتقی ناهیدی*
مرگ و مشک و ماه
مشک تشنه
ماه تشنه
خیمهگاه تشنهتر
ماه از میان نخلهای شرمگین گذشت.
چشمهای مستِ مرگ
مشک و ماه را به آب داد
چشمهای خویش را به آفتاب
مرگ
همچنان به مشک خیره مانده بود
تیری از کمان پرید
مشک مُرد و
ماه تشنه جان سپرد
خیمهگاه، بغض کودکان خویش را
به آسمان سپرد.
مرگ مانده بود و
ماه میگذشت
شط
ـ هنوز تا همیشه ـ
رو سیاه میگذشت
*سیدضیاالدین شفیعی*
بايد حسين دم بزند از فضائلت
وقتي حسيني است تمام خصائلت
تعبيرهاي ما همه محدود و نارساست
در شرح بيکراني اوصاف کاملت
بي شک در آن به غير جمال حسين نيست
آئينه اي اگر بگذاري مقابلت
اي کاشف الکروب عزيزان فاطمه
غم مي بري ز قلب همه با شمائلت
در آستانة تو گدايي بهانه است
دلتنگ ديدن تو شده باز سائلت
با زورق شکستة دل سال هاي سال
پهلو گرفته ايم حوالي ساحلت
بي شک خدا سرشته تو را از گل حسين
سقاي با فضيلت و دريا دل حسين
تو آمدي و روشني روز و شب شدي
از جنس نور بودي و زهرا نسب شدي
در قامتت اگرچه قيامت ظهور داشت
الگوي بندگي و وقار و ادب شدي
هم چشمهاي روشنت آئينة رجاست
هم صاحب جلال و شکوه و غضب شدي
بايد که ذوالفقار حمايل کني فقط
وقتي که تو به شير خدا منتسب شدي
در هيبت و رشادت و جنگاوري و رزم
تو اسوة زهير و حبيب و وَهب شدي
در دست تو تلاطم شمشير ديدني ست
فرزند لافتايي و شير عرب شدي
فرماندة سپاهي و آب آور حسين
اي نافذ البصيره ترين ياور حسين
بي شک تو صبح روشن شبهاي تيره اي
خورشيدي و به ظلمت اين شام چيره اي
تسخير کرده جذبة چشم تو ماه را
بيخود که نيست تو قمر اين عشيره اي
عصمت دخيل تار عباي تو از ازل
جز بندگي نديده کسي از تو سيره اي
قدر تو را کسي نشناسد در اين مقام
وقتي براي امر شفاعت ذخيره اي
ما را بس است وقت عبور از پل صراط
از تار و پود بيرق تو دستگيره اي
چشم اميد عالم و آدم به دست توست
باب الحسين هستي و پرچم به دست توست
فردوس دل هميشه اسير خيال توست
حتي نگاه آينه محو جمال توست
تو ساقي کرامت و لطف و اجابتي
اين آب نيست زمزمه هاي زلال توست
ايثار و پايمردي و اوج وفا و صبر
تنها بيان مختصري از کمال توست
در محضر امام تو تسليم محضي و
والاترين خصائل تو امتثال توست
فردا همه به منزلتت غبطه مي خورند
فردا تمام عرش خدا زير بال توست
باب الحوائجي و اجابت به دست تو
تنها بخواه، عالم هستي مجال توست
اي آفتاب علقمه: روحي لک الفدا
اي آرزوي فاطمه: روحي لک الفدا
اي آفتاب روشن شبهاي علقمه
سرو رشيد خوش قد و بالاي علقمه
داده ست مشک تشنة تو آب را بها
اي آبروي آب، مسيحاي عقلمه
وقتي که چند موج عليل شريعه را
کرده ست خاک پاي تو درياي علقمه
لب تشنة زيارت لبهات مانده است
آري نگفته اي به تمناي علقمه
امروز دستهاي تو افتاد روي خاک
تا پا بگيرد از دل صحراي علقمه
با وعده هاي مادرت آسوده خاطريم
چشم اميد ماست به فرداي علقمه
اين عطر ياس حضرت زهراست مي وزد
از سمت کربلاي تو ، سقاي علقمه
شبهاي جمعه نالة محزون مادري
مي آيد از حوالي درياي علقمه
ام البنين و فاطمه با قامتي کمان
اينجا نشسته اند و شده آب روضه خوان
فرصت نداد تا که لبي تر کند گلو
دارد به دست، ماه حرم، مشک آرزو
مي آيد از کنار شريعه شهاب وار
بسته ست راه را به حرم لشکر عدو
طوفان تير مي وزد از بين نخلها
حالا شنيدني شده با مشک گفتگو:
« بسته ست جان طفل صغيري به جان تو
تو مشک آب نه که تويي جام آبرو
اي مشک جان من به فداي سر حسين
اما تو آب را برسان تا خيام او »
اما شکست ساغر و ساقي ز دست رفت
جاري ست خون ز بادة چشمش سبو سبو
با مشک پاره پاره به سوي حرم نرفت
تا با امام خود نشود باز رو برو
تنها پناه اهل حرم بر نگشته است
مي بارد از نگاه سکينه : عمو عمو
در خيمه اوج بي کسي احساس مي شود
خورشيد نيزه ها سر عباس مي شود
*یوسف رحیمی*
ناگهان قلب حرم وا شد و یک مرد جوان
مثل تیری که رها می شود از دست کمان
خسته از ماندن و آماده رفتن شده بود
بعد یک عمر رها از قفس تن شده بود
مست از کام پدر بود و لبش سوخته بود
مست می آمد و رخساره برافروخته بود
روح او از همه دل کنده ، به او دل بسته
بر تنش دست یدالله حمایل بسته
بی خود از خود ، به خدا با دل و جان می آمد
زیر شمشیر غمش رقص کنان می آمد
یاعلی گفت که بر پا بکند محشر را
آمده باز هم از جا بکند خیبر را
آمد ، آمد به تماشا بکشد دیدن را
معنی جمله در پوست نگنجیدن را
بی امان دور خدا مرد جوان می چرخید
زیر پایش همه کون و مکان می چرخید
بارها از دل شب یک تنه بیرون آمد
رفت از میسره از میمنه بیرون آمد
آن طرف محو تماشای علی حضرت ماه
گفت:لاحول ولاقوه الابالله
مست از کام پدر، زاده لیلا ، مجنون
به تماشای جنونش همه دنیا مجنون
آه در مثنوی ام آینه حیرت زده است
بیت در بیت خدا واژه به وجد آمده است
رفتی از خویش ، که از خویش به وحدت برسی
پسرم! چند قدم مانده به بعثت برسی
نفس نیزه و شمشیر و سپر بند آمد
به تماشای نبرد تو خداوند آمد
با همان حکم که قرآن خدا جان من است
آیه در آیه رجزهای تو قرآن من است
ناگهان گرد و غبار خطر آرام نشست
دیدمت خرم و خندان قدح باده به دست
آه آیینه در آیینه عجب تصویری
داری از دست خودت جام بلا می گیری
زخم ها با تو چه کردند ؟جوان تر شده ای
به خدا بیش تر از پیش پیمبر شده ای
پدرت آمده در سینه تلاطم دارد
از لبت خواهش یک جرعه تبسم دارد
غرق خون هستی و برخواسته آه از بابا
آه ، لب واکن و انگور بخواه از بابا
گوش کن خواهرم از سمت حرم می آید
با فغان پسرم وا پسرم می آید
باز هم عطر گل یاس به گیسو داری
ولی اینبار چرا دست به پهلو داری؟!
کربلا کوچه ندارد همه جایش دشت است
یاس در یاس مگر مادر من برگشته است؟!
مثل آیینه ی در خاک مکدر شده ای
چشم من تار شده ؟یا تو مکرر شده ای؟!
من تو را در همه کرب و بلا می بینم
هر کجا می نگرم جسم تو را می بینم
ارباْ اربا شده چون برگ خزان می ریزی
کاش می شد که تو با معجزه ای برخیزی
مانده ام خیره به جسمت که چه راهی دارم
باید انگار تو را بین عبا بگذارم
باید انگار تو را بین عبایم ببرم
تا که شش گوشه شود با تو ضریحم پسرم
* سيدحميدرضابرقعي*
ما را نسیم پرچم تو زنده می کند
زخمی است دل که مرهم تو زنده می کند
خشکیده بود چند صباحی قنات اشک
این چشمه را ولی غم تو زنده می کند
آه ای قتیل اشک، نفس های مرده را
شور تو، روضه و دم تو زنده می کند
ای خونبهای عشق، چه خوش گفت پیر ما:
اسلام را محرم تو زنده می کند
ما با غذای نذریتان رشد کرده ایم
جان را عطای حاتم تو زنده می کند
آقا جسارت است، ولی داغ شیعه را
انگشتر تو، خاتم تو زنده می کند
بالای تل هم آتش این قوم خفته را
آن خواهر مکرم تو زنده می کند
این کشته فتاده به هامون حسین اوست
خود را به اسم اعظم تو زنده می کند
فردای محشر و غم و طوفان وتشنگی
ما را امید زمزم تو زنده می کند
پیراهن عزای تو جوشن کبیر ماست ذکر سلام بر تو دعای مجیر ماست
هرکس بر این لباس عزا طعنه می زند فردا برای یک نخ آن هم اسیر ماست
جانم فدای پیرهن تکه تکه اش آن کشته فتاده به هامون امیر ماست
